Terwijl Trump een staakt-het-vuren afkondigt tussen Rusland en Oekraïne voor dit weekend, blijft Israel het bestand tussen Israel en Gaza stelselmatig schenden. Op het NOS nieuwsoverzicht zien we dat Israel de idiote gele lijn, waarmee de al kleine Gaza strook ongeveer gehalveerd wordt, aanvult met een oranje lijn, die het resterende deel nog kleiner maakt. Ik zit vloekend achter de TV en vraag me af wanneer de wereld eindelijk een keer wakker wordt en Israel genadeloos afstraft voor deze koloniale genocide.
We zien een baby huilend op de arm van haar vader. Hij houdt een stukje kogel in zijn hand dat uit het hoofdje van zijn dochtertje is gehaald. De arts die dit huzarenstukje heeft verricht, vertelt dat het meisje geluk heeft gehad. Ze kwam binnen met een kogel in haar hoofd, geheel verlamd aan de rechterkant en niet meer in staat om te praten. De kogel is eruit, langzaam komt het gevoel in de rechterkant terug maar praten gaat niet meer lukken. Geluk in de Gaza strook betekent kennelijk dat je niet dood bent. Levenslang gehandicapt, dat dan weer wel. Geluk zie ik anders.
De vader laat zien waar het meiske lag te slapen toen ze werd geraakt. De kogelgaten zitten in een golfplaten afscherming. Vanaf de straatkant kun je niet zien wie of waar er iemand is in de oude school. Iedereen op de straat weet echter wel dàt er mensen achter zitten. Vluchtelingen uit het noorden van Gaza die ergens onderdak moesten vinden in de hoop dat ze niet weer moesten vluchten voor de kogels en bombardementen van de Israëliërs. Maar die zijn inmiddels overal om het leven uit de Gazanen te schieten en om de Palestijnen uit hun Westelijke Jordaanoever te verjagen. Vanaf de straat wordt er willekeurig geschoten door soldaten of door drones die door de straten vliegen. Dood en verderf zaaiend, zonder aanziens des persoons.
Zo was het tachtig jaar geleden ook. Andere setting, andere slachtoffers. De slachtoffers van toen zijn de daders van nu. Het is vreselijk moeilijk om het onderscheid te blijven maken tussen de Israëlische oorlogsregering en het Joodse volk. Netanyahu doet er alles aan om het antisemitisme te stimuleren. Om mij heen hoor ik allerlei kwalijke kreten over het Joodse volk. Dat is niet terecht. Het is Netanyahu, zijn regering en misschien een deel van het Israëlische volk dat alle blaam treft. Het herdenken van de holocaust is terecht en moet blijven, maar er moet een herdenking bijkomen voor alle verdreven en vermoorde Palestijnen. En wat er zeker moet komen is een tweede Neurenberg proces voor de moordenaars.
Daar heeft de baby niets aan. Daardoor kan ze niet ineens praten. Daardoor kan ze niet ineens alles doen met haar rechterkant. Daardoor zijn niet al die tienduizenden Palestijnen ineens weer levend. Daardoor is Gaza niet ineens weer opgebouwd. Daardoor is niet ineens de Westelijke Jordaanoever weer helemaal voor de Palestijnen, zoals afgesproken. Maar daardoor is wel de rechtvaardigheid terug. Rechtvaardigheid die we al zo lang moeten missen. De wereld lijkt wel vreselijk in de war. Door de populisten die de onderbuik-gevoelens stimuleren in plaats van ons ze te leren begrijpen. Politici, bestuurders, presidenten en generaals die gebruik maken van de onrust, alles alleen maar ten faveure van hun eigen positie. Zelfs een tweede Neurenberg kan lang niet alles rechtvaardig maken. Maar het kan ons wel verlossen van duivels die er nooit hadden mogen zijn.
Reactie plaatsen
Reacties