Mijn hele leven twijfel ik al of er nou wel of niet een god is die alles heeft gecreëerd en waar we naartoe terugkeren als we dood gaan. Niet voor niets heet het een ‘geloof’ en niet de ‘zekerheid’. Niemand kan met honderd procent zekerheid zeggen dat er wel of geen god bestaat. Wel kunnen we met zo’n grote zekerheid zeggen dat de aarde al miljarden jaren in ontwikkeling is, hoe die is ontstaan en wat er gedurende die vele jaren allemaal is gebeurd en gegroeid. Het is slechts een handjevol mensen dat werkelijk gelooft dat God de aarde in zes dagen heeft laten ontstaan. Veel logischer lijkt de evolutietheorie, met als bekendste grondlegger Charles Darwin. Deze theorie stelt dat alle levensvormen op aarde door een proces van langzame verandering zijn ontstaan uit een gemeenschappelijke voorouder.
Het is mijn overtuiging dat het fenomeen god is ontstaan uit onwetendheid. Toen we nog geen idee hadden wat de donder en de bliksem was, maakten we daar een hogere macht, een god van. Iets of iemand die ons mensen wilde straffen. Wij hebben de onhebbelijke neiging om alles wat er gebeurt op onszelf te betrekken. Wij mensen zijn het middelpunt van de wereld. Het is, voor zover ik weet, nooit een gangbare theorie geweest dat de ‘goden’ van de donder en bliksem, de stokstaartjes of de gnoes wilden straffen. Toen we eenmaal het fenomeen god hadden gecreëerd, was het een klein stapje om voor alles wat we niet begrepen en alles waarvoor we in onzekerheid leefden, een god te creëren. Zo hadden de Grieken, de Egyptenaren en de Romeinen al vroeg vele goden verzonnen.
Toen langzamerhand vele fenomenen een begrijpelijke verklaring kregen - denk aan de donder en bliksem - werden er diverse goden geschrapt van het lijstje. Daarnaast werden er goden bij elkaar gevoegd tot uiteindelijk één God die alles vertegenwoordigd. Die ene God kun je bevragen over liefde, goede jacht, kunst, cultuur, oorlog en van alles waar we voorheen een aparte god hadden. De grote hamvraag van deze tijd is die van de zo dringend gewenste onsterfelijkheid. Omdat we eigenlijk liever niet dood willen gaan, hebben we de hemel bedacht, het hiernamaals. Een fantastische wereld, ergens hoog in de wolken, waar God op zijn troon zit met links en rechts van hem de zoon en de heilige geest en waar het goed toeven is. Om de normen en waarden hier op aarde een beetje in toom te houden, hebben we bedacht dat je hier goed moet leven om straks onsterfelijk en oneindig in die heerlijkheid te kunnen doorleven. Doe je dat niet, dan wacht je het eeuwige vagevuur. Geen pretje, dus en ook dat voor altijd en eeuwig.
In zijn boeken ‘De Nameloze’ en ‘Het Panterjong’ van de Nederlandse filosoof Charles Vergeer, fileert hij het evangelie van Marcus op historische gronden. Met veel historische kennis van zaken legt hij de zwakheid van de Goddelijke claim bloot. Van twijfelaar heeft het van mij een agnost gemaakt, waarbij mijn ‘vertaling’ van agnost is dat ik denk dat god niet bestaat maar dat ik het, net als de rest van de wereld, niet zeker weet.
Toch hoeft mijn twijfel niet te betekenen dat het hiernamaals niet bestaat. Het lijkt mij verdedigbaar dat het bestaan van een god los staat van het bestaan van een hiernamaals. Met andere woorden, zou het kunnen zijn dat ons bewustzijn op de een of andere wijze als een soort van energie doorleeft op een golflengte die wij in ons huidige leven niet kunnen waarnemen? Een golflengte waar geen verschil is, geen machtsverschil, geen verschil in invloed en geen onderscheid in waarden, kortom een hemel waar het goed toeven is. Dat ons bewustzijn op het moment van onze dood wordt losgekoppeld van ons lichaam en doorgaat op die nieuwe golflengte? En dat zonder dat er een god is, geen troon, geen zoon en geen heilige geest. Dat de aarde gewoon is ontstaan als alle andere ontelbare planeten, een oerknal en vervolgens de theorie van Charles Darwin.
Zou dat een logischere verklaring zijn voor de bijna-dood ervaringen? Voor de toevalligheden als er naasten overlijden? En alle andere spirituele ervaringen? Tot heden nam ik altijd aan dat als god niet bestaat er dus ook geen hiernamaals zou zijn. Dat dood ook echt het complete einde betekent. Maar god hoeft dus niet de bepalende factor te zijn voor het mogelijke doorleven, of zou dit om een andere definitie van het fenomeen god vragen?
Reactie plaatsen
Reacties